...

Najbrzydsze zwierzęta świata

by agula-kursa

on

Report

Category:

Environment

Download: 0

Comment: 0

2,211

views

Comments

Description

Download Najbrzydsze zwierzęta świata

Transcript

Prezentacja programu PowerPoint NAJBRZYDSZE ZWIERZĘTA ŚWIATA To jest żaba purpurowa . Ta żaba jest jeden z najbrzydszych zwierząt świecie . Została ona odkryta całkiem nie dawno w Idukki . Na pewno wiele z was może się śmiać z tej żaby ale naprawdę to jest żaba taka a nie inna . Opis żaby : Ta żaba jest z wyglądu jak typowa żaba, ma ramiona i nogi rozszerzające się na zewnątrz. Bardzo podobny kształt mają inne żaby na świecie . Jest oczywiście podobny do gatunku N . Ma małą głowę jej mordka jest spiczasta i wygląda jakby miała niewielki nos . Takie duże żaby przeważnie mają kolor ciemny fiolet ale i też czasami brązowy . Jej długość ciała to około 7 cm . Ciekawostki o żabie: Ta żaba spędza wiele czasu pod ziemią . Bardzo lubi być zasypana pod ziemią i gdy pada chętnie wychodzi z pod ziemi na powierzchnie . I gdy ta żaba wyjdzie To około 2 tygodni może być na powierzchni gdzie szuka pożywienia i szuka partnera do zapłodnienia . żaba przeważnie żywi się termitami . Za pomocą języka który jest długi i policzkowego rowka . Źródło – Wikipedia Dominika Ciesiółka i Natalia Wieczorek NOSACZ Jak wygląda nosacz ? Samiec ma długi, rozszerzony nos u końcu, u starych samców nos jest wydłużana się do około 10 cm i zwisa ku dołu. Nos samicy jest mniejszy i zadarty ku górze. Dorosły samiec osiąga masę około 12-16 kg , natomiast samica około 8-12 kg. Samiec osiąga do 72 cm, samica do 60 cm. Długość ogona przekracza długość ciała. Ubarwienie grzbietu: różowy, brązowy oraz czerwony. Kończyny oraz ogon są szare. Ciało jest pokryte włosami. Jaki tryb życia prowadzi Nosacz ? Nosacze sundajskie prowadzą dzienny tryb życia głównie na drzewach. Największą aktywność wykazują od południa do późnego wieczora. Stada liczą do 32 osobników, grupy są złożone z samca i kilku samic. Po 166-dniowej ciąży samica rodzi jedno młode które pozostaje przy niej około rok. Czym żywi się nosacz ? Nosacze żywią się liśćmi, owocami, nasionami oraz drobnymi bezkręgowcami. Co wyróżnia Nosacze ? Nosacze mają długie nosy, są jedynymi małpami przeżuwaczami. Są gatunkiem zagrożonym wyginięciem. Źródło: Wikipedia,ekologia.pl Twórcy: Filip Anioła, Igor Tuszyński Gdzie żyje nosacz ? Nosacze występują na Borneo w pobliżach lasów namorzynowych i w lasach deszczowych wzdłuż rzek. GWIAZDONOS Występowanie Gwiazdo nos zamieszkał na obszarach Ameryki Północnej oraz na Kanadzie i Północno-Wschodnie Stany Zjednoczone. Jak wygląda Jego ryjek ma 2 czerwone albo różowe ruchliwe wyrostki które sprawdzają się podczas szukania jedzenia. Posiada 22 wypustek jako narząd dotyku. W czasie szukania jedzenia Gwiazdonos porusza wszystkie wypustki oprócz dwóch , które znajdują się na samej górze. Podobno te dwie wypustki są jego narządem dotyku a pozostałych używa do brania ofiary. Badania prowadzone przy użyciu specjalnego mikroskopu skaningowego wskazały na to , że tylko nabłonek na przydatkach jest pokryty brodawkami , które upodobniły się do plastrów miodu i są nazywane narządami Eimer’sa i jest ich około 25 tys. Niezwykłą cechą gwiazdo nosa jest to, że zarówno lewą jak i prawą częścią ruchu odpowiadają oby dwie półkule mózgowe. . Sposób życia Gwiazdonos prowadzi podziemny tryb życia. Jest dobrym pływakiem . Buduje podziemne korytarze . Czym się żywi Żywi się dżdżownicami ,skorupiakami, mięczakami i larwami owadów wodnych. W wodzie poluje na bezkręgowce i drobne ryby. Co je wyróżnia Wyróżnia je gwiazdowaty pyszczek Mateusz Milak i Kacper Leja źródło wikipedia. pl PALCZAK MADAGASKARSKI JAK WYGLĄDA? Palczak madagaskarski jest wielkości kota, ma dużą głowę i mały pysk. Ma on również duże uszy i waży 2-3 kg. Żyje 20-25 lat i zaliczamy go do gatunku małpiatek. JAKI TRYB ŻYCIA PROWADZI? Palczak madagaskarski prowadzi nocny tryb życia, dlatego ma w oku błonę odblaskową GDZIE ŻYJE? Jak sama nazwa wskazuje żyje na Madagaskarze. Natomiast najliczniejsze gatunki żyją na wschodnim i północno-zachodnich wybrzeżach Madagaskaru . CZYM SIĘ ŻYWI? Żywi się on owadami żyjącymi w lasach deszczowych, owocami, kokosami, bambusami oraz trzciną cukrową CO JE WYRÓŻNIA? Palczaka wyróżnia wyrastający, długi, cienki, hakowaty pazur. Służy mu on do wyjmowania z pni bambusa owadów i ich larw. . CIEKAWOSTKI:  -W 1933r. uważano go za gatunek wymarły, a w 1961r. odkryto go ponownie. -Wydobywa jedzenie z pni drzew stukając w nie, podobnie jak to robi dzięcioł. Autorki Emilia Katarzyna Winkel Wiśniewska   -Wyglądem przypomina Morisa ze słynnej kreskówki pt. ,,Pingwiny z Madagaskaru”.  ŹRÓDŁA: -Eduteka -Wikipedia Kot Sphynks Kot posiada bezwłosą skórę przypominająca w dotyku zamsz i delikatny meszek na pyszczku, uszach, stopach, ogonie i grzbiecie. Ciało mają średnich rozmiarów, dość wydłużone, z szeroką, dobrze wykształconą klatką piersiową i silnie uwydatnionym brzuchem, co wywołuje wrażenie jakby zawsze były najedzone. Są dobrze umięśnione i mają mocną budowę kości. Kończyny mają właściwe proporcje w stosunku do reszty ciała, również są dobrze umięśnione, tylne nieco dłuższe od przednich. Zakończenie łap jest owalne z długimi i wysmukłymi palcami, opuszki łap sfinksów są silniej rozwinięte niż u przedstawicieli innych ras. Głowa jest średniej wielkości o kształcie spłaszczonego klina z harmonijnymi zaokrągleniami (kształt przypomina cytrynę). Nos jest średniej długości z silnym zagłębieniem u nasady. Oczy duże i szeroko rozwarte są ustawione lekko skośnie i w dużej odległości od siebie. Powinny być zielone lub brązowe jak orzechy laskowe. Uszy są duże i sterczące, szerokie u nasady i szeroko otwarte. Powinny być osadzone nie za wysoko i nie za nisko, w miarę możliwości nieowłosione, zwłaszcza wewnątrz małżowiny usznej. Skóra sfinksów jest w dotyku ciepła, w niektórych miejscach, takich jak okolice barków, stawów tylnych kończyn oraz szyi i głowy, wyraźnie pofałdowana. Im więcej sfinks ma fałd na skórze, tym cenniejszy jest dla hodowli. Szczątki futra na końcu ogona lub na brzuchu są dopuszczalne. Większość sfinksów wcale nie ma wąsów, u niektórych są ich resztki. Sfinksy są bardzo płodne, jednak wychowanie potomstwa wymaga dużego zaangażowania hodowcy.  Przeważnie sfinksy  żyją w Ameryce i Europie pochodzą od kanadyjskiego kota domowego, któremu w 1962 w wyniku samoistnej mutacji urodziły się dwa łyse młode. Sfinksy to straszne łakomczuchy. Mają bardzo dobry apetyt i zjedzą wszystko, co znajdą: od czekolady i ciasta do wszelkiego rodzaju warzyw, nabiału, a nawet kwiatków. Nie należy im na to pozwalać, gdyż oprócz zamiłowania do jedzenia, mają one bardzo wrażliwy przewód pokarmowy i często cierpią potem na biegunki i rozwolnienia.   W związku z tym, że sfinksy nie mają sierści, a ich prawidłowa temperatura ciała wynosi około 38,5 °C, co jest naturalnym zabezpieczeniem ich organizmu przed wychłodzeniem, potrzebują one diety wysokokalorycznej. Karma musi więc być wysokowartościowa. Standla ludzi, gdyż zawierają one przyprawy oraz czasem środki konserwujące, co również może nie wpłynąć korzystnie na układ pokarmowy, a także na skórę sfinksa. Puszki i karmy z supermarketów typu Whiskas też nie są wskazane. Pamiętajmy też o tym, żeby nie podawać kotom mleka, gdyż nie trawią one zawartej w nim laktozy. Proponujemy karmy najwyższej jakości, gdyż są one produkowane na bazie mięsa i zawierają odpowiednio dobrane składniki odżywcze, witaminy oraz sole mineralne, niezbędne do prawidłowego funkcjonowania kociego organizmu. Ze względu za swój skład, karmy te charakteryzują się też wysokim stopniem strawności ( powyżej 90% ) Nasze koty karmione są tylko i wyłącznie różnymi rodzajami karm firmy Royal Canin ( zarówno suche jak i mokre jedzonko ), które mają dużą ilość kalorii. Dajemy im Kitten 34 i36, Exigent 33 Aromatic attraction, Exigent 35/30 Savour sensation , Hair&Skin, Intense Beauty. Posiłki można też urozmaicać gotowanym bez soli mięsem z kurczaka lub wołowiną oraz podrobami i od czasu do czasu rybami. Skóra sfinksa wydziela brązowawą substancję nawilżającą skórę- sebum. Gromadzi się ona głównie pod pachami, na szyi oraz na brzuchu kota i posiada charakterystyczny zapach. Substancja ta jest szczególnie widoczna u kotów o jasnym umaszczeniu. Kota kąpiemy średnio co 7-10 dni. Stosujemy szampony dla niemowląt. Przed kąpielą należy zabezpieczyć uszy kota przed zalaniem wodą. W tym celu zatykamy je kawałkami waty i dopiero potem wkładamy kota do wanny napełnionej ciepłą wodą. Temperatura wody nie powinna przekraczać 37 °C. Do kąpieli używamy myjki dla niemowląt, którą delikatnie masujemy ciało kota. Umyte zwierzę wycieramy do sucha ręcznikiem. Nie wolno zapomnieć o usunięciu waty z uszu. Jeśli w małżowinie usznej zgromadzi się wydzielina, należy ją delikatnie usunąć za pomocą lekko zwilżonego wacika. Nie robimy tego jednak za często, gdyż nadmierne czyszczenie może doprowadzić do stanu zapalnego uszu. W związku z faktem, iż sfinksy nie posiadają rzęs, wydzielina gromadzi się również w oczach. Jest to przezroczysta, galaretowata substancja, którą również należy na bieżąco usuwać. Nie można dopuścić do tego, by kot się wychłodził. Po kąpieli powinien jakiś czas przebywać w ciepłym pomieszczeniu bez przeciągów. Pazurki obcinamy średnio raz na dwa tygodnie. Sfinksy są bardzo grzeczne i bez problemu oddają się wszelkim zabiegom kosmetycznym, szczególnie gdy są od początku do tego przyzwyczajane.   Jeżeli chcemy wyjść z kotem na słońce, musimy zabezpieczyć jego skórę przed oparzeniami. W tym celu musimy użyć dziecięcego kremu z filtrem. Z kolei w przypadku konieczności wyjścia na mróz, należy założyć sfinksowi ciepłe ubranko i ocieplić transporter, w którym będzie przenoszony. We wczesnych latach 70. rozpoczęto w Holandii pierwsze programy hodowli nowej rasy. Scisła współpraca hodowców ze Stanów Zjednoczonych, Kanady i Holandii szybko poszerzyła początkowo niewielki materiał hodowlany. W ostatnim czasie wprowadza się do hodowli Sfinksów przede wszystkim europejskie lub amerykańskie koty krótkowłose, gdyż okazało się, że w dalszej perspektywie reksy wywierałyby ujemny wpływ z powodu dziedzicznej skłonności do patologicznych skurczów mieśni. Dzisiejsze sfinksy cieszą się dobrym zdrowiem. W domu nie sprawiają więcej kłopotów niż osobniki innych ras, a pielęgnowanie kotów właściwie bezwłosych nie wymaga żadnych zabiegów. Podobnie ekstrawagancki jak wygląd jest także sposób zachowania się Sfinksów. Skłonne do zabawy i łagodne w sposobie bycia jak reksy, przywiązują się bardzo do ludzi, ale bywają uparte.  Jeśli chodzi o pokarm i pomieszczenie, to sfinksy mają większe wymagania niż przedstawiciele innych ras. Ich pożywienie musi być wysokokaloryczne, aby mogły utrzymać odpowiednią temperaturę ciała. Oczywista jest potrzeba zapewnienia Sfinksom ogrzewanych pomieszczeń oraz stopniowego przyzwyczajania ich do przebywania na słońcu. Mimo że ich skóra jest pokryta bardzo delikatnym - prawie niewyczuwalym meszkiem, wymagają one ochrony przed skrajnymi wpływami atmosferycznymi. Ciało mają średnich rozmiarów, dość wydłużone. z szeroką, dobrze wykształconą klatką piersiową i silnie uwydatnionym brzuchem, co wywołuje wrażenie jakby zawsze były najedzone. Sfinksy nie mogą wyglądać jak upasione. Silne umięśnienie i mocna budowa kości sprawiają, że wyglądają krzepko. Kończyny mają właściwe proporcje w stosunku do reszty ciała, również są dobrze umięśnione, tylne nieco dłuższe od przednich. Zakończenie łap jest owalne z długimi i wysmukłymi palcami, opuszki łap sfinksów są silniej rozwinięte niż u przedstawicieli innych ras, tak że wyglądają jak nadmuchane.   Głowa jest średniej wielkości o kształcie spłaszczonego klina z harmonijnymi zaokrągleniami. Rzucają się przy tym w oczy mocno wystające kości policzkowe i silnie wykształcona mordka z wyraźnie zaznaczonymi poduszeczkami z wąsami. Nos jest średniej długości z silnym zagłębieniem u nasady. Oczy duże i szeroko rozwarte są ustawione lekko skośnie i w dużej odległości od siebie. Powinny być zielone lub brązowe jak orzechy laskowe. Uszy są duże i sterczące, szerokie u nasady i szeroko otwarte. Powinny być osadzone nie za wysoko i nie za nisko, w miarę możliwości nieowłosione, zwłaszcza wewnątrz małżowiny usznej.  Skóra sfinksów jest w dotyku ciepła. w niektórych miejscach, takich jak okolice barków, stawów tylnych kończyn oraz szyi i głowy, wyraźnie pofałdowana. Im więcej skinks ma fałd na skórze, tym cenniejszy jest dla hodowli. Szczątki futra na końcu ogona lub na brzuchu są dopuszczalne. Większość sfinksów wcale nie ma wąsów, u niektórych są ich resztki.  Sfinksy są bardzo płodne. Jako rasa stanowią przedmiot sporu. Alergicy są zadowoleni z ich istnienia, natomiast krytycy z kręgu obrońców zwierząt wysuwają przede wszystkim argument, że ten "sztuczny twór" nie jest zdolny do samodzielnego życia. Decydowanie się na hodowanie Sfinksa - podobnie jak wiele innych spraw - jest rzeczą gustu.  Kot Sfinks Według niektórych kot hipoalergiczny! Pierwszy Sfinks narodził się w miocie zwykłych kotów krótkowłosych w 1966 r. w Toronto w Kanadzie o imieniu Prune (suszona śliwka). Bezwłose kocięta z miotów były nazywane Kanadyjskie Nagie Koty. Niektórzy mówili o nich  Sphynx Cats, z uwagi na ich podobieństwo do starożytnych egipskich rzeźb kotów. Nie była to pierwsza bezwłosa mutacja, pod koniec XIX wieku hodowano przez krótki czas rasę zwaną „meksykańskim kotem bezwłosym. Nagi koty zostały zapisane w historii, szczególnie w Meksyku. W starożytnej cywilizacji Azteków w Ameryce Środkowej hodowano bezwłose koty podobno setki lat temu. Ponoć ostatnia para meksykańskich bezwłosych żyła Nowym Meksyku w 1903 r. Podobno również kocury z tej pary zostały zabite przez stado psów, a więc linia bezwłosych kotów zniknęła.  Bezwłose koty również zostały odnotowane w Ameryce Łacińskiej w 1830 r. Istnieją również doniesienia o tej mutacji we Francji, Austrii , Czechach , Anglii, Australii, USA, Meksyku, Maroka , Rosji i na Hawajach. Pan Ridyadh Bawa, naukowiec i  absolwent Uniwersytetu w Toronto, wraz z matką, przez długi czas byli hodowcami kotów Syjamskich. Oni też nabyli Prune bezwłosego kociaka i rozpoczęli opracowywanie rasy kotów, które zostały ostatecznie nazwane Sfinks . Dwa koty Bawas i Tenhoves to pierwsze jednostkami na bazie, których zbadano charakter recesywnego genu Sfinksa odpowiadającego za owłosienie. To miało duży wpływ w  prowadzeniu poprawnego programu hodowlanego. Początkowo hodowcy uzyskali rasę tymczasową i  taką przedstawiono stowarzyszeniu CFA.  Leczpoczet ras. Zarząd  CFA uznał, że rasie brakuje dokładnego opisu standardu oraz odpowiedniej puli genów na bazie, której można było by prowadzić hodowlę . Po tym wydarzeniu program hodowlany trochę zanikał. Namacalnym dowodem prób były koty Bawa – Mewsi – Kal Johnny i Mewsi – Kal Starsky. Dzisiejszy Sfinks, podobnie jak wiele innych ras kotów powstał przy jednoczesnej współpracy natury i  osób, które były zaangażowane budowę rasy. Bezwłose koty, które zlokalizowano w Ameryce Północnej i Kanadzie w 70 – tych latach posłużyły do stworzenia fundamentu dzisiejszego Sfinksa i można im zawdzięczać trwałą podstawę genetyczną. Naturalne Sfinksy i krzyżówki Naturalnie występujące Sfinksy w Stanach pochodzą z miejscowości Wadena w Minnesocie z gospodarstwa państwa Milt i Ethelyn Pearson, którzy zauważyli w swojej stodole bezwłose kocięta, było to w połowie lat 70 – tych. Inna niezależna populacja Sfinksów zlokalizowana została u hodowcy Syjamskich kotów Shirley Smith w Toronto, w późnych latach 70 – tych i początkiem 80- tych. Trzy bezwłose koty zidentyfikowane przez Panią Smith pochodzą z trzech oddzielnych miotów jednej czarno-białej kotki. W 1978 r. jednym z kociaków narodzonych z tej matki byłBambi (jeden z 3). Był to czarno – biały kocur, dożył sędziwego wieku 19 lat. Paloma i Punkie, to następne dwa Sfinksy (brat i siostra). Wysłano je do holenderskiego hodowcy dr Hugo Hernandez, który posiadał kota Mewsi – Kal Starsky (kot z oryginalnej linii Bawa – kanadyjskiego hodowcy). Z krzyżówki Starsky i Punkie narodził się kocięta typu Sfinks ale tylko raz. Pierwsi hodowcy mieli dość mgliste pomysły dotyczące genetyki Sfinksa i mierzyli się z wieloma problemami. Pula genetyczna była bardzo ograniczona a wiele kociąt umierało. Był też problem z samicami cierpiącymi na drgawki  (skłonności do patologicznych skurczów mięśni). Kociaki rodziły się w różnym stopniu owłosione nie zawsze jednakowe. W Holandii rozpoczęto pierwsze programy hodowlane nowej rasy ale nadal wspierano się kotami z Kanady i rasą Devon Rex, która jak zauważono nie wpływała pozytywnie na kocięta, rodziły się często z wadami i problemami zdrowotnymi. Przed hodowcami zatem stanęło nie lada wyzwanie. Ścisła współpraca hodowców ze Stanów Zjednoczonych, Kanady i Holandii szybko poszerzyła początkowo niewielki materiał hodowlany.W ciągu najbliższych lat rasa została uznana przez TICA a w 1985 r. już na poziomie czempionatu. Przez wiele lat również hodowcy europejscy jak i północnoamerykańscy prowadzili selektywną hodowlę Sfinksów tak po wielu latach powstała rasa, jaką znamy dziś. Pierwszy Sfinks zarejestrowany przez amerykańskie The Cat Fanciers’ Association (CFA) był w lutym 1998 r. Natychmiast wzbudził on zainteresowanie hodowców, którzy zapragnęli mieć tego rodzaju egzotyczne koty. Wprowadzana do hodowli Sfinksów rasa Devon Rex lub amerykańskich kotów krótkowłosych, spowodowała, w dalszej perspektywie ujemny wpływ na kształt i zdrowie rasy.  Sfinks czarny Sfinks czarny Sfinks – łaciaty Sfinks biały Chatrakter i opieka Oleje produkowane przez ciało, które zazwyczaj są wchłaniane przez włosy, mają tendencję do gromadzenia się na skórze. W efekcie, regularne kąpiele są zazwyczaj konieczne przynajmniej raz na tydzień lub dwa razy w tygodniu.  Należy ograniczyć ekspozycję Kota Sfinks na promienie słoneczne, mogą powodować oparzenia słoneczne skóry podobnie jak u ludzi. W ogóle, koty Sfinks  powinny mieć kontrolowane wyjścia na zewnątrz , ponieważ nie mają futra aby zachować ciepło ciała. W zimniejszych klimatach, właściciele zapewniają ubranie kotom w zimie, aby pomóc im zachować ciepło ciała. Niektórzy twierdzą, że Sfinks niekoniecznie jest hipoalergiczny. Alergię na koty wywołuje białko zwane Fel d1, niekocie futro. Fel d1  znajduje się w ślinie kota i gruczołach łojowych. Osoby z alergią mogą reagować gorzej na bezpośredni kontakt z kotami Sfinks niż innych ras rzekomo hipoalergicznych. Jednak sprzeczne doniesienia, iż alergicy z powodzeniem tolerują koty Sfinks również istnieje. Te pozytywne raporty mogą być przypadkiem odczulania, spowodowanym raczej pozytywnym myśleniem jak niektórzy oceniają.  Sądzi się również, że  Sfinksy są podatne na alergię skórną same, o ironio. Co jest prawdą nie wiadomo, natomiast Sfinks zaliczany jest generalnie do zespołu kotów hipoalergicznych. Jego właściwości będą zależały od indywidualnej tolerancji i właściwości kota. Koty Sfinks mogą także mieć więcej woskowiny w uszach niż większość owłosionych kotów domowych, ponieważ mają niewiele w nich włosów. Należy czyścić i chronić uszy przed nagromadzeniem się zanieczyszczeń takich jak brud, oleje skórne (sebum) i woskowina, która gromadzi się często u bezwłosych. Uszy kota Sfinksa będą wymagać czyszczenia raz w tygodniu, zwykle przed kąpielą. Sfinks ma również tendencję do gromadzenia się zanieczyszczeń w fałdach skóry, pazurach. Mogą wymagać więcej zabiegów ochronnych niż inne koty. 23 Chatrakterystyka Dopuszczalne jest bardzo krótkie owłosienie na nosie, uszach, ogonie (u samców na jądrach). Ciało – średnich rozmiarów, dość wydłużone, z szeroką dobrze wykształconą klatką piersiową i silnie uwydatnionym brzuchem, co wywołuje wrażenie jakby zawsze były najedzone. Są dobrze umięśnione i mają mocną budowę kości. Kot posiada bezwłosą skórę przypominająca w dotyku zamsz i delikatny meszek na pyszczku, uszach, stopach, ogonie i grzbiecie Głowa – smukła, dłuższa niż szersza, średniej wielkości o kształcie spłaszczonego klina z harmonijnymi zaokrągleniami, kości policzkowe mocno zarysowane Oczy – duże i szeroko rozwarte są ustawione lekko skośnie i w dużej odległości od siebie, powinny być zielone lub brązowe jak orzechy laskowe Uszy – uszy są duże i sterczące, szerokie u nasady i szeroko otwarte. Powinny być osadzone nie za wysoko i nie za nisko, w miarę możliwości nieowłosione, zwłaszcza wewnątrz małżowiny usznej Nos – jest średniej długości z silnym zagłębieniem u nasady Nogi – długie, kończyny mają właściwe proporcje w stosunku do reszty ciała, również są dobrze umięśnione, tylne nieco dłuższe od przednich Łapy – zakończenie łap jest owalne z długimi i wysmukłymi palcami, opuszki łap sfinksów są silniej rozwinięte niż u przedstawicieli innych ras Ogon – długi w porównaniu do innych ras Skóra – sfinksów jest w dotyku ciepła, w niektórych miejscach, takich jak okolice barków, stawów tylnych kończyn oraz szyi i głowy, wyraźnie pofałdowana. Im więcej sfinks ma fałd na skórze, tym cenniejszy jest dla hodowli. Szczątki futra na końcu ogona lub na brzuchu są dopuszczalne, większość sfinksów wcale nie ma wąsów, u niektórych są ich resztki. Wykonali: Jakub Antczak i Kacper Kujawa. KONDOR KALIFORNIJSKI Charakterystyczne cechy : -Osiągająca długość ciała od 60 do 140 cm -Skrzydła osiągają długość do 340 cm -Posiadają ciemne upierzenie -Oprócz głowy którą mają nieopierzoną GDZIE ŻYJE KONDOR KALIFORNIJSKI? Kondory zamieszkują różne środowiska poczynając od gór kończąc na lasach deszczowych w obszarze równika. Najczęściej występują w: Ameryce Północnej i Południowej od Kanady przez USA. JAKI TRYB ŻYCIA PROWADZI ? Kondor do zdobycia ofiary wykorzystuje wzrok, a nawet węch. Rozmnażanie: ♦Zakładają gniazda na wysokich skałach czasem na ziemi i stromych zboczach. ♦Samica składa od 1-3 jaj ♦Wysiaduje je od 40 do 60 dni. ♦Pisklęta rodzą się pokryte gęstym puchem i pozostają w gnieździe od 70 do 180 dni, są karmione zwróconym pokarmem rodziców Czym się żywią i wszystko o ich historii : Żywią się padliną ssaków Kondory należą do gatunków chronionych. Od 1987 do 1992 r. kondory wymierały przez co schwytano pozostałe 8 osobników i zabrano je do niewoli. Dzięki czemu ich liczba była równa 30 osobników. Obecna ilość żyjących kondorów na świecie wynosi 332 , przez co 156 jest na wolności. Cechy wyróżniające kondory: Ich wyjątkowymi cechami są: fioletowo-czerwona głowa i szyja. Zakrzywiony lekko fioletowy dziób. Kondory są ciężkie przez co w bezwietrznych warunkach , nie dadzą rady wznieść się w lot. Wykonały : Kinga Kortus i Joanna Remlein  Źródła: www.medianauka.pl/kondory pl.wikipedia.org/wiki/Kondor_kalifornijski www.drapieżniki.pl/738-kondor-kalifornijski dinoanimals.pl/zwierzęta/kondor kraina-dzikich-zwierząt.blog.onet.pl deser.pl/deser/51,111858,14562980.html?i=8 google/grafika Kolejne najbrzydsze stworzenie świata to blobfish Znany także jako ''najsmutniejsza ryba świata''. Wygląda jak wielka, galaretowana kijanka, z ogromnym nosem i lśniącymi oczami. Ryby te żyją w głębokich wodach u wybrzeży południowej Australii i Tasmanii. Żyją na głębokościach od 600 do 1200 m pod wodą. Dorosłe osobniki mają 30 cm długości. Blobfish optymalnie dostosowała się do swojego środowiska życia, dzięki wypełnionym tkankom i lekkimi substancjami tłuszczowymi o gęstości nieco mniejszej niż gęstości wody. Pozwala to jej unosić się ponad dnem morza przy mniejszym zużyciu energii. Żywi się wszystkim co napotka na swojej drodze. Latimeria Żyjąca Skamieniałość wymiary Latimerii: 1,80 m długości 60-100 kg wagi Latimeria ryba trzonopłetwa, po raz pierwszy wyłowiona w 1938r na północ od Madagaskaru. Odkrycie Latimerii potwierdziło przypuszczenia, że głębiny morskie kryją potomków dawnych gatunków. Na początku XX w uczeni twierdzili, że ryby trzonopłetwe wyginęły. Ryby te zaliczają się do najstarszych ryb, które żyły już w erze paleozoicznej czyli przed 65 milionami lat. Do roku 1972 rybacy złowili 72 okazy latimerii, ale kiedy je badano ryby były już martwe. Pierwszą żywą rybę o długości 85 cm złowiono w 1972 r. Był to młody osobnik, umieszczono go w pojemniku i żył 4 godziny, po czym zginął w wyniku zmiany temperatury i ciśnienia Latimeria żyje na głębokości od 500 do 800 m. Osobniki te zamieszkują skaliste dna i jaskinie po wulkaniczne. Samica składa około 20 jaj o średnicy 8-9 cm i wadze 300-400gr Wiek dojrzały osiąga po roku Ryby te występują w archipelagu Komory , na północ od Madagaskru, w Oceanie Indyjskim, u wybrzeży Afryki wschodniej. Źródła pl.wikipedia.org/latimeria www.paranormalium.pl/latimeria Autorzy: Gracjan Frąckowiak Karol Waligórski ryba ,która ma różowo-białą lub różowo-szarą barwę, dzięki prześwitującej przez półprzeźroczystą skórę siatce naczyń. Płetwy są niebieskawe pośmiertnie rekiny przybierają szarą barwę. Oczy mitsukuriny są pozbawione migotki. Zęby przednie są wysokie i wąskie , pozostałe niższe i szersze , przystosowane do miażdżenia pokarmu . Mitsukurina ma typowe dla rekinów wrzecionowate ciało , jednak płetwy nie są typowo dla rekinów ostro zakończone , ale krótkie i zaokrąglone. Tułów jest spłaszczony , stosunkowo wąski. Jak dotąd największy złowiony okaz miał długość 367 cm i ważył 169,5 kg. Mitsukurina jest dużym zwierzęciem i dorosłe osobniki prawdopodobnie nie mają naturalnych wrogów . Mitsukurina Mitsukurina Gdzie żyje ? Mitsukurina około 250m . Łowi się je stosunkowo rzadko wiele tych ryb złapanych zostało w Japonii szczególnie w obszarze między wybrzeżem Tosa a Półwyspem Boso . Spotykano te rekiny u wybrzeży południowej Afryki i z różnych lokalizacji w południowej części Pacyfiku . Znane są też z wód Australii oraz Nowej Zelandii . W oceanie Atlantyckim spotykano je u wybrzeży Gujawy i Suninamu . Na wschodzie w zatoce Biskajskiej i u wybrzeży Madery , Francji i Portugalii . Znany jest także z Zatoki Meksykańskiej. Jest gatunkiem głęboko wodnym, spotykanym na ogół przy dnie , na głębokości Tryb życia Tryb życia mitsukuriny jest prawie nieznany ponieważ rzadko jest obserwowany w naturalnym środowisku. WIadomo ,że jest drapieżnikiem oraz samotnikiem i , że żyje w głebinach . Czym się żywi? Mitsukurina poluje najprawdopodobniej przeszukując dno morskie przy użyciu swojego wydłużonego wyrostka na głowie, wyposażonego w wyspecjalizowane narządy zmysłowe . Rekiny te żywią się małymi rybami , skorupiakami oraz głowonogami . Maksym Wójkiewicz 6c Damian Olech 6c źródło informacji: http://pl.wikipedia.org/wiki/Mitsukurina Dziękujemy, za uwagę  Prezentacje Wykonały:Maja Jerzyńska Wiktoria Wojkowiak i Wiktoria Szaroleta z klasy VIc
Fly UP