System is processing data
Please download to view
...

Grupy

by gurt-resource-centre

on

Report

Category:

Travel

Download: 0

Comment: 0

4,766

views

Comments

Description

Download Grupy

Transcript

  • 1. GRUPY SAMOPOMOCOWESPOSÓB NA AKTYWIZACJĘSPOŁECZNOŚCI LOKALNEJBORIS2009
  • 2. GRUPY W ŻYCIU CZŁOWIEKA CZŁOWIEK JAKO ISTOTA SPOŁECZNA ŻYJE WE WSPÓLNOCIE I PRZYJEJ POMOCY ZASPAKAJA SWOJE POTRZEBY. JEGO ŻYCIE PRZEBIEGA W BARDZO ZŁOŻONEJ RZECZYWISTOŚCI, SKŁADAJĄCEJ SIĘ Z NIEZLICZONEJ ILOŚCI KONTEKSTÓW SPOŁECZNYCH (kontekst rodzinny, sąsiedzki, edukacyjny, zawodowy,religijny, rekreacyjny, itp.). KAŻDY Z KONTEKSTÓW ZWIĄZANY JEST Z ISTNIENIEM CHARAKTERYSTYCZNYCH DLA NIEGO GRUP, DO KTÓRYCHCZŁOWIEK W CIĄGU SWOJEGO ŻYCIA PRZYSTĘPUJE. ICH ILOŚĆ JEST NIEZLICZONA I NIE SPOSÓB ICH WSZYSTKICH WYMIENIĆ.NALEŻY JEDNAK ODPOWIEDZIEĆ SOBIE NA PYTANIA: CO KIERUJE JEGO POSTĘPOWANIEM?DLACZEGO PRZYŁĄCZA SIĘ DO TEJ, CZY INNEJ GRUPY?
  • 3. MOTYWACJA TO UKŁAD MOTYWÓW LUDZKIEGO POSTĘPOWANIA, CZYLIWEWNĘTRZNY MECHANIZM, KTÓRY URUCHAMIA I ORGANIZUJEZACHOWANIE CZŁOWIEKA ORAZKIERUJE NA OSIĄGNIECIE CELU.
  • 4. MOTYWACJACELE MOGĄ BYĆ:DODATNIE, czyli takie do osiągnięcia których zmierzamy UJEMNE,czyli te których staramy się unikać
  • 5. PROCESY MOTYWACYJNEPROCESY MOTYWACYJNE ZARÓWNO DODATNIE, JAK I UJEMNE CHARAKTERYZUJĄ SIĘ TAKIMI SAMYMI CECHAMI:mają kierunek, co oznacza że pobudzają do osiągania lubdo unikania określonych stanów, posiadają natężenie, czyli ich pobudzenie oznacza przyrost lub spadek sił, towarzyszą im określone stany emocjonalne, które w przypadku spełnienia pragnień lub uniknięcia spełnieniaobaw są dodatnie, natomiast w przypadku gdy spełniają sięobawy lub gdy pragnienie nie zostanie spełnione pojawiająsię emocje negatywne.
  • 6. MOTYWACJA –POTRZEBYPODSTAWOWYM ELEMENTEM WARUNKUJĄCYM POJAWIENIE SIĘ MOTYWACJI SĄ POTRZEBY, OZNACZAJĄCE ODCZUWANY PRZEZ CZŁOWIEKA BRAK CZEGOŚ– BRAK OKREŚLONEJSUBSTANCJI, PRZEDMIOTULUB OSOBY.
  • 7. POTRZEBY LICZBA LUDZKICH POTRZEB JESTNIEOGRANICZONA, STANOWIĄ ONE ŹRÓDŁO JEGO AKTYWNOŚCI, W ZWIĄZKU Z DĄŻENIEM DO ICH RELATYWNIESZEROKIEGO ZASPOKOJENIA. NIEZASPOKOJENIE POTRZEB PROWADZI DOFRUSTRACJI.
  • 8. HIERARCHIA POTRZEB WG ABRAHAMA MASLOWA SAMOREALIZACJA POTRZEBY ESTETYCZNEPOTRZEBY POZNAWCZE SZACUNEK PRZYNALEŻNOŚĆBEZPIECZEŃSTWO POTRZEBY FIZJOLOGICZNE
  • 9. KORZYŚCI Z PRZYNALEŻNOŚCIDO GRUP WIĄZANIE SIĘ Z GRUPAMI WYJAŚNIANE JEST W KATEGORIACHWYMIANY SPOŁECZNEJ – LUDZIE STARAJĄ SIĘ ODWDZIĘCZAĆZA WYŚWIADCZONE DOBRO, PRZYSŁUGĘ I TEGO SAMEGO OCZEKUJĄ OD INNYCH.DOKONUJĄC WYBORU GRUPY CZŁOWIEK ROZPATRUJE TO NAJCZĘŚCIEJ W KATEGORIACH ZYSKÓW I STRAT, JAKIEUCZESTNICTWO W DANEJ GRUPIE MOŻE PRZYNIEŚĆ. ZDANIEM FOA I FOA ISTNIEJE 6 RODZAJÓW KORZYŚCIPŁYNĄCYCH Z PRZYNALEŻNOŚCI DO GRUPY:MIŁOŚĆ PIENIĄDZE  STATUS  INFORMACJE  DOBRA  USŁUGI
  • 10. PRZYSTĘPOWANIE DOGRUPDECYZJA O PRZYSTĄPIENIU DO DANEJ GRUPY PODEJMOWANA JEST PO ANALIZIE JEJ ATRAKCYJNOŚCI, BĘDĄCEJ WYPADKOWĄ BILANSU ZYSKÓW I KOSZTÓW ZWIĄZANYCH ZPRZYSTĄPIENIEM I POZOSTANIEM W JEJSTRUKTURACH. BILANS JEST UZALEŻNIONY OD OCZEKIWANYCHILOŚCI I RODZAJÓW ZYSKÓW ORAZ PRZEWIDYWANYCH KOSZTÓW, JAKIE NALEŻYPONIEŚĆ PRZYSTĘPUJĄC DO DANEJ GRUPY –CZAS, ENERGIA, POŚWIĘCANE NA JEJ RZECZ ZASOBY.
  • 11. GRUPA: DAJE MOŻLIWOŚĆ ZMIERZENIA SIĘ ZE SWOIMI PROBLEMAMI  DAJE MOŻLIWOŚĆ PEŁNIEJSZEGO IBARDZIEJ WSZECHSTRONNEGOSPOJRZENIA NA DANY PROBLEM STANOWI ŹRÓDŁO SIŁY DLATWORZĄCYCH JĄ LUDZI DOSTARCZA WSPARCIAEMOCJONALNEGO
  • 12. CO TO JESTGRUPA?GRUPĄ SĄ DWIE LUB WIĘCEJ OSÓBMIĘDZY, KTÓRYMI ISTNIEJE BEZPOŚREDNIA INTERAKCJA, KTÓREPOSIADAJĄ USTALONE WSPÓLNE NORMY, MAJĄ WSPÓLNY CEL, TWORZĄROZWINIĘTĄ STRUKTURĘ GRUPOWĄ I MAJĄ POCZUCIE ODRĘBNOŚCI SWOJEJ GRUPY W STOSUNKU DO INNYCH GRUP.
  • 13. WYRÓŻNIAMY: GRUPY NIESPOŁECZNE GRUPY SPOŁECZNE
  • 14. GRUPY SPOŁECZNE TO ZBIOROWOŚCI: WZGLĘDNIE TRWAŁE, W ODRÓŻNIENIU NP.: ODGRUPY PASAŻERÓW POCIĄGU  ZORGANIZOWANE I USTRUKTURALIZOWANE, W KTÓRYCH POSZCZEGÓLNE ROLE CZŁONKÓW SĄ WYRAŹNIE ZDEFINIOWANE W KTÓRYCH ZACHODZĄ WZGLĘDNIE TRWAŁESTOSUNKI I INTERAKCJE  SKŁADAJĄCE SIĘ Z WYBRANEJ I OGRANICZONEJ LICZBY CZŁONKÓW
  • 15. GRUPY SPOŁECZNE MOŻEMYROZPATRYWAĆ W DWÓCH ASPEKTACH:ZADANIOWYM ODNOSZĄCYM SIĘ DO TEGO JAKI CEL, JAKIE ZADANIA GRUPA STAWIASOBIE DO WYKONANIA, WIĄŻE SIĘ ON Z CZYNNIKIEM PRODUKTYWNOŚCI GRUPYSPOŁECZNYM, KTÓRY ODNOSI SIĘ DO MIEJSCA W GRUPIE POSZCZEGÓLNYCHCZŁONKÓW ORAZ WZAJEMNYCH ZALEŻNOŚCI MIĘDZY NIMI, JEST ONZWIĄZANY Z CZYNNIKIEM SPÓJNOŚCI POMIĘDZY CZŁONKAMI GRUP
  • 16. WYRÓŻNIAMY TRZY RODZAJEZADAŃ REALIZOWANYCH PRZEZGRUPYZADANIA PRODUKCYJNE ZADANIA DYSKUSYJNE ZADANIAPOLEGAJĄCE NA ROZWIĄZYWANIU PROBLEMÓW
  • 17. KLASYFIKACJE GRUPSPOŁECZNYCH ZE WZGLĘDU NA LICZEBNOŚĆ GRUPY:grupy małe i wielkie,ZE WZGLĘDU NA CZAS TRWANIA:  grupy krótko i długotrwałe ZE WZGLĘDU NA SPOSÓB REKRUTACJI DO GRUPY: członkiem grupy zostaje się przez przypisanie,  członkiem zostaje się w drodze osobistego wyboru, ZE WZGLĘDU NA RODZAJ PODEJMOWANYCH DZIAŁAŃ: grupy jednofunkcyjne podejmujące generalnie jeden rodzaj działalności, grupy wielofunkcyjne, w których działania dotyczą wielu płaszczyzn, pomagając przy tym w realizacjiróżnych aspiracji,ZE WZGLĘDU NA SPOSÓB ZORGANIZOWANIA:  grupy formalne, których działanie jest regulowane przez różnego rodzaju przepisy prawne (regulaminy,statuty), określające zasady funkcjonowania, odpowiedzialności itp., grupy nieformalne, które nie posiadają oficjalnej i prawnej struktury, ZE WZGLĘDU NA CEL POWOŁANIA:  grupy ukierunkowane na wykonanie konkretnego zadania,  grupy ukierunkowane na siebie samą, w których najważniejszą rzeczą jest sprawa bycia z innymi, więziemocjonalne, wykorzystywane jako sposób bycia potrzebnym, zaspokojenie potrzeby przynależności, ucieczki przed samotnością
  • 18. PIĘĆ PODSTAWOWYCH CECH MAŁYCH GRUP SPOŁECZNYCHCEL, do jakiego zmierza, INTERAKCJE, w jakich pozostają jej członkowie zmierzając do określonego celu,  STRUKTURA GRUPOWA – podział ról, władzy, hierarchia zależności, STOPIEŃ SPÓJNOŚCI, czyli więzi między członkami,  DYNAMIKA ROZWOJOWA – każda grupa wtrakcie swojego funkcjonowanie przechodzi przez różne fazy rozwoju.
  • 19. GŁÓWNE SPOSOBY POWSTAWANIA GRUP  SPONTANICZNY LUB ZAMIERZONY  Z INICJATYWY JEDNEJ OSOBY LUB PEWNEGO ZGROMADZENIA  DOBROWOLNIE LUB Z NAKAZU  DLA ZASPOKOJENIA POTRZEBINDYWIDUALNYCH SWOICH UCZESTNIKÓW LUB POTRZEBY SPOŁECZNEJ NAJCZĘŚCIEJ MAMY DO CZYNIENIA ZE SPLOTEM WYMIENIONYCH OKOLICZNOŚCI
  • 20. RODZAJE GRUP GRUPY SKUPIAJĄCE LUDZI ZDYSKWALIFIKOWANYCH PRZEZ SPOŁECZEŃSTWO JAKO „NORMALNYCH”np.: alkoholicy, byli skazani, narkomani, homoseksualiści, psychicznie upośledzeni. GRUPY OSÓB ŻYJĄCYCH Z LUDŹMI„NAZNACZONYMI” I CIERPIĄCYCH KONSEKWENCJĘ TEGO PIĘTNA np.: małżonkowie, dzieci alkoholików, chorych psychicznie, więźniów.GRUPY LUDZI Z PROBLEMAMI NIEPOWODUJĄCYMI„NAZNACZENIA” SPOŁECZNEGO, ALEPRZYCZYNIAJĄCYCH SIĘ DO SPOŁECZNEJ IZOLACJI np.; wdowy, samotne matki lub ojcowie, rodzice dzieci nieuleczalnie chorych. GRUPY ETNICZNE, RELIGIJNE, RASOWEjako środek obrony przed dyskryminacją oraz w celu zachowania własnej tożsamościkulturowej.
  • 21. GRUPY PROMUJĄCE ZMIANYWYRÓŻNIAMY TRZY PODSTAWOWE RODZAJE GRUP,KTÓRE POWOŁYWANE SĄ PO TO, ŻEBY ZAINICJOWAĆ WCZŁOWIEKU JAKĄŚ PRZEMIANĘ I SĄ TO:GRUPYTRENINGOWE GRUPY TERAPEUTYCZNEGRUPY SAMOPOMOCOWE
  • 22. GRUPYTRENINGOWE SŁUŻĄ WYPOSAŻENIU CZŁOWIEKA W WIEDZĘ I UMIEJĘTNOŚCI, KTÓRYCH MU BRAKUJE, A KTÓRE CHCIAŁBYPOSIADAĆ. W GRUPACH TEGO RODZAJU ZDOBYWA SIĘUMIEJĘTNOŚCI ZWIĄZANE Z KOMUNIKACJĄ, SŁUCHANIEM, PODEJMOWANIEM DECYZJI, ROZWIĄZYWANIEM KONFLIKTÓW. MOGĄ ONE RÓWNIEŻ ZAJMOWAĆ SIĘ ROZWIĄZYWANIEM PROBLEMÓW ŻYCIOWYCH np.: jak wychowywać dzieci, gospodarować budżetem.PRACA TAKIEJ GRUPY JEST ZBLIŻONA DO ZAJĘĆ SZKOLNYCH, ZAŚ GRUPY SĄ POWOŁYWANE NA OKREŚLONY CZAS NIEZBĘDNY DO ZDOBYCIA WIEDZY LUB UMIEJĘTNOŚCI Z DANEGO ZAKRESU.LIDER ROŻNI SIĘ OD POZOSTAŁYCH CZŁONKÓW GRUPY TYLKO TYM, ŻE JEST SPECJALISTĄ W DZIEDZINIE (nie musi jednak posiadaćz tego zakresu dyplomów wyższych uczelni), KTÓRĄ OBEJMUJE TRENING.
  • 23. GRUPY TERAPEUTYCZNEMAJĄ ZA ZADANIE UŁATWIĆ LUDZIOM ROZWIĄZYWANIE PROBLEMÓW, WOBECKTÓRYCH SĄ BEZRADNI I POTRZEBUJĄ FACHOWEJ POMOCY, ABY OSIĄGNĄĆ ZMIANĘ.GRUPY TEGO RODZAJU MUSZĄ BYĆPROWADZONE PRZEZ WYKWALIFIKOWANYCH TERAPEUTÓW (NAJCZĘŚCIEJ TWORZONE W PLACÓWKACHLECZNICTWA PSYCHIATRYCZNEGO). SPOTKANIA GRUP TERAPEUTYCZNYCH WINNYODBYWAĆ SIĘ REGULARNIE.
  • 24. GRUPY SAMOPOMOCOWE TO GRUPY ZŁOŻONE Z OSÓB, KTÓRE BORYKAJĄ SIĘ Z PODOBNYMI PROBLEMAMI I SĄ NASTAWIONE NA WZAJEMNĄ POMOC. KŁADĄ ONE NACISK NA WZAJEMNE ODDZIAŁYWANIE TWARZĄ W TWARZ I NA OSOBISTĄ ODPOWIEDZIALNOŚĆ CZŁONKÓW. NIE SĄ ONE PROWADZONE PRZEZ WYKWALIFIKOWANYCHTERAPEUTÓW, CHOCIAŻ CZĘSTO Z TAKIMI OSOBAMI UTRZYMUJE SIĘ KONTAKT I KORZYSTA Z ICH POMOCY W SYTUACJACHTRUDNYCH.LIDEREM GRUPY JEST NAJCZĘŚCIEJ OSOBA, KTÓRA JEST DOTKNIĘTATYM SAMYM PROBLEMEM CO POZOSTALI CZŁONKOWIE.
  • 25. GRUPY WSPARCIAPRZYKŁADEM GRUPY SAMOPOMOCOWEJ MOŻE BYĆ GRUPAWSPARCIA DOSTARCZAJĄCA POMOCY PSYCHOLOGICZNEJ,WZMACNIAJĄCA W DĄŻENIU DO POKONANIA TRUDNOŚCI, NIOSĄCA POMOC W ODZYSKANIU WIARY W SIEBIE I POCZUCIE WŁASNEJ WARTOŚCI. SKUPIA ONA LUDZI O PODOBNYCH PROBLEMACH ŻYCIOWYCH DOT. ICH SAMYCHLUB ICH BLISKICH, KTÓRYCH CELEM JEST WZAJEMNE ZAPEWNIENIE POMOCY I OPARCIA W RADZENIU SOBIE Z WŁASNYMI PROBLEMAMI, WDOSKONALENIU SWOJEGO PSYCHOLOGICZNEGO FUNKCJONOWANIA ORAZZWIĘKSZONEJ SKUTECZNOŚCI WŁASNYCH DZIAŁAŃ – NIE JESTEM SAM,RAZEM ŁATWIEJ. ŹRÓDŁEM POMOCY JEST TU WZAJEMNY WYSIŁEK,UMIEJĘTNOŚCI I WIEDZA CZŁONKÓW.GRUPY WSPARCIA MOGĄ BYĆ TWORZONE I PROWADZONE WYŁĄCZNIE PRZEZ SAMYCH ZAINTERESOWANYCH, ALETEŻ ICH CZŁONKAMI MOGĄ BYĆ PROFESJONALIŚCI ZRÓŻNYCH DZIEDZIN: PSYCHOLOGII, PEDAGOGIKI itp.. GRUPĘ TAKĄ OKREŚLAMY JAKO PROFESJONALNĄGRUPĘ WSPARCIA.
  • 26. GRUPYSAMOPOMOCOWE MOGĄ KONCENTROWAĆ SIĘ NA PROBLEMACH,KTÓRE:  GDY RAZ DOTKNĄ CZŁOWIEKA, TRAPIĄ GO DO KOŃCA ŻYCIA I SKAZUJĄ OSOBY NIM DOTKNIĘTE NA CIĄGŁĄWALKĘ np.: uzależnienie od alkoholu, hazardu, MAJĄ CHARAKTER CZASOWY I ICH CZŁONKOWIESPOTYKAJĄ SIĘ TYLKO DO CHWILI DOPÓKI POTRZEBUJĄWZAJEMNEJ POMOCY I WSPARCIA, np.: osoby, które straciłybliskiego członka rodziny, matki samotnie wychowujące dzieci.
  • 27. IDEA SAMOPOMOCY IDEA SAMOPOMOCY TKWI W WYZWALANIU UŚPIONYCH SIŁWEWNĘTRZNYCH I MOCNYCH STRON JEDNOSTKI SAMOPOMOCOWEJ, KTÓRĄ MOŻE BYĆ ZARÓWNO POJEDYNCZY CZŁOWIEK, JAK I GRUPA ORAZ SPOŁECZNOŚCI W ODPOWIEDZI NA POJAWIAJĄCE SIĘ POTRZEBY IPROBLEMY.
  • 28. IDEA SAMOPOMOCY W SAMOPOMOCY NACISK POŁOŻONY JEST NA SAMOSTANOWIENIE, POLEGANIE NA SAMYM SOBIE,PRZEJĘCIE KONTROLI NADWŁASNYM ŻYCIEM, TWÓRCZOŚĆ WŁASNĄ I KONIECZNOŚĆ WYKORZYSTYWANIA WŁASNYCHZASOBÓW W CELU PRZECIWDZIAŁANIANIEKORZYSTNYM SYTUACJOM.
  • 29. IDEA SAMOPOMOCY DOŚWIADCZENIA SAMOPOMOCY SPRZYJAJĄROZWOJOWI KOMPETENCJI I UMIEJĘTNOŚCI, CO ZKOLEI POZWALA NA TWORZENIE NOWYCH, POZA BIUROKRATYCZNYCH SPOSOBÓW ROZWIĄZYWANIA PROBLEMÓW I RADZENIA SOBIE CORAZ SKUTECZNIEJ Z BIUROKRATYCZNYMI STRUKTURAMI.DLA SAMOPOMOCY NIEZWYKLE ISTOTNE JEST ZNACZENIE SPOŁECZNOŚCI LOKALNEJ,SĄSIEDZTWA, WARTOŚCI DUCHOWYCH ISAMOWYSTARCZALNOŚCI.
  • 30. POTRZEBA SAMOPOMOCY WEWSPÓŁCZESNYM ŚWIECIE  POCZUCIE BEZRADNOŚCI I OSAMOTNIENIA BRAK WPŁYWU NA ŻYCIE POLITYCZNE  ZANIK WIĘZI SĄSIEDZKICH, RODZINNYCH (życzliwych kontaktów)  ZWIĘKSZAJĄCY SIĘ INDYWIDUALIZM POCZUCIE IZOLACJI WE WŁASNYM ŚRODOWISKU
  • 31. GŁÓWNE WARTOŚCISAMOPOMOCY  PARTYCYPACJA PARTNERSTWO (każdy jest tak samo ważny) PODMIOTOWOŚĆ (empowerment)  BEZPOŚREDNIOŚĆ  NIEFORMALNOŚĆ WYMIANA (branie-dawanie)
  • 32. WYMIARY SAMOPOMOCY  INDYWIDUALNY PRZEZWYCIĘŻENIE PROBLEMU BAZUJĄC NASILNEJ WOLI  GRUPOWY WZAJEMNA POMOC CZŁONÓW GRUPY W CELU ROZWIĄZANIA PROBLEMU  WSPÓLNOTOWYWYKORZYSTANIE ZASOBÓW WSPÓLNOTYLOKALNEJ DLA ROZWIĄZANIA PROBLEMÓW
  • 33. FORMY SAMOPOMOCY SAMOPOMOC W ZALEŻNOŚCI OD POTRZEB I WARUNKÓW MOŻEPRZYBIERAĆ RÓŻNE FORMY NP.: POMOC WZAJEMNĄ, SAMOOPIEKĘ, SAMOPOMOC POPRZEZ LEKTURY CZY TEŻ PROGRAMY KOMPUTEROWE, PROGRAMY WSPOMAGANE PRZEZ PROFESJONALISTÓW.
  • 34. POTENCJAŁ GRUP SAMOPOMOCOWYCH TKWI W:PODSTAWOWYCH ZASADACH, DO KTÓRYCH ZALICZAMY: SAMOSTANOWIENIE, TERAPEUTYCZNY WPŁYW POMAGANIA NA POMAGAJĄCEGO, FAKT ŻEKONSUMENT JEST JEDNOCZEŚNIE PRODUCENTEM, WZROŚCIE ZASOBÓW, UPODMIOTOWIENIU,  RESTRUKTURYZACJI POMOCY, POCZUCIU WSPÓLNOTY,  MECHANIZMACH DECYDUJĄCYCH O ICH SKUTECZNOŚCI – WYMIANA I OTWARTOŚĆ,  NIEZALEŻNOŚCI.
  • 35. KORZYŚCI Z PRZYNALEŻNOŚCI DOGRUPY DLA POJEDYNCZEGO CZŁOWIEKA SAMODOSKONALENIE SAMOAKCEPTACJA AKCEPTACJA PRZEZ INNYCH POKONANIE NIEŚMIAŁOŚCI I ZAHAMOWAŃ WKONTAKTACH Z INNYMI  ZWIĘKSZENIE LUB WYKSZTAŁCENIE UMIEJĘTNOŚCI WYRAŻANIA UCZUĆ I MYŚLI  PRZEŁAMYWANIE SAMOTNOŚCI I IZOLACJI WYDOBYCIE ZE STANU PRZYGNĘBIENIA  UKSZTAŁTOWANIE UMIEJĘTNOŚCI POMAGANIA ZAINTERESOWANIE SPRAWAMI INNYCH  ROZWIJANIE ŻYCIOWEJ ZARADNOŚCI OBUDZENIE NADZIEI
  • 36. FUNKCJE GRUP SAMOPOMOCOWYCHZWIĄZANE Z ZASPAKAJANIEM POTRZEB I ASPIRACJI CZŁONKÓW GRUPYFUNKCJA AFILIACJI jest odpowiedzią na potrzebę przynależności, jej zaspokojenie warunkuje równowagę psychiczną. FUNKCJA EKSPRESYJNA umożliwia jednostcesamorealizację, poprzez rozwijanie zainteresowań, pogłębienie wiedzy.  FUNKCJA POMOCOWA jest związana z niesieniembezpośredniej pomocy swoim członkom w chwili gdy znajdą się oni w potrzebie.
  • 37. FUNKCJE GRUP SAMOPOMOCOWYCH ZWIĄZANE Z ZASPAKAJANIEM POTRZEBSZERSZEJ SPOŁECZNOŚCI FUNKCJA INTEGRACYJNA – polega na udziale w tworzeniu lub odbudowaniu więzi społecznych, doprowadzeniado zbliżanie się do siebie przedstawicieli danej społeczności. FUNKCJA WYCHOWAWCZA polega, w szczególności naprzyczynianiu się do swoistego wychowania społeczeństwa, uczenia tolerancji i akceptacji dla osób niepełnosprawnych czyupośledzonych, wrażliwości na los drugiego człowieka. FUNKCJA REPREZENTACJI – przedstawianie interesów grup, negocjacji z sektorem publicznym – jest to funkcja grupynacisku.
  • 38. ETAPY TWORZENIA GRUPYROZPOZNANIE PROBLEMU OPRACOWANIEPROJEKTUREALIZACJA PROJEKTU
  • 39. ROZPOZNANIE PROBLEMU ROZPOZNANIE PROBLEMU – DIAGNOZA TO ETAP POLEGAJĄCY NA: USTALENIU POTRZEB, PROBLEMÓW DANEJ POPULACJIORAZ DOKONANIE ICH OCENY: KOGO DOTYCZĄ (ilość osób, ich cechy społeczno – demograficzne), JAKIEGO SĄ RODZAJU? NA JAKIM TERENIE WYSTĘPUJE?  JAK SIĘ OBJAWIĄ?  JAKIE SĄ ICH PRZYCZYNY?  JAKIE SKUTKI ZA SOBĄ NIOSĄ? JAK SĄ ODCZUWANE PRZEZ POSZCZEGÓLNE GRUPY? (bezpośrednio zainteresowane problemem, czyli ocena sił wewnętrznych – motywacji i zainteresowania osób oraz innych osób ze środowiska, czyli presji społecznej).
  • 40. ANALIZA PRZYCZYNOWO – SKUTKOWA PROBLEMÓW FRUSTRACJEESKALACJAZANIEDBYWANIEODEBRANIE ZŁE WZORCE PROBLEMÓWDZIECI DZIECIDLA DZIECI NIEZASPOKOJONEALKOHOLIZM UZALEŻNIENIE DZIECI:POTRZEBYOD POMOCYPROBLEMY W NAUCEBRAK OSÓB, PROBLEMYUZALEŻNIENIA Z KTÓRYMI MOŻNA WYCHOWAWCZE UCIECZKITRUDNA SYTUACJAPOROZMAWIAĆMATERIALNA SAMOTNE MACIERZYŃSTWO ŚMIERĆ PARTNERAROZPAD ZWIĄZKUWYBÓR„PRZYPADEK”NIEZGODNOŚĆCHOROBACHĘĆ POSIADANIA CHARAKTERÓWPRZEMOC DZIECKA WYPADEK ALKOHOLIZM ZDRADAZŁE WZORCE BRAK UŚWIADOMIENIA
  • 41. OPRACOWANIE PROJEKTU W PROJEKCIE NALEŻY OKREŚLIĆ:CELE TWORZENIA GRUPY  JEJ SKŁAD RODZAJ CZŁONKOSTWA SPOSOBY DZIAŁANIA I ŚRODKI DO JEGO REALIZACJI  HARMONOGRAM DZIAŁAŃ SPOSÓB OCENY REALIZACJI PROJEKTU
  • 42. REALIZACJA PROJEKTU  ROZMOWY Z POTENCJALNYMI KANDYDATAMI NA CZŁONKÓW GRUPY (w przypadku osób, które są znane osobie inicjującej grupę – przed spotkaniem, w przypadku osób nieznanych taką rozmowę należy przeprowadzić podczas pierwszego spotkania) PRZYGOTOWANIE SYTUACJI(określenie miejsca spotkania – kameralna sala, przygotowanie scenariusza) ZAPROSZENIE ZAINTERESOWANYCH (w przypadku grupy samopomocowej najlepsze są zaproszenia imienne, ale dopuszczalne są teżinne formy: ogłoszenia, ulotki, itp.) PRZEPROWADZENIE SPOTKANIA WSPÓLNE USTALENIE HARMONOGRAMU DZIAŁAŃ GRUPY REALIZACJA USTALONYCH ZADAŃ
  • 43. PODSTAWOWE ZMIENNE MAJĄCE WPŁYWNA FUNKCJONOWANIE GRUPY CELE ANIMATORA WPRACY Z GRUPĄ SKŁAD GRUPY  UDZIAŁ I OBECNOŚĆ CZŁONKÓW GRUPY
  • 44. CELE PRACY Z GRUPĄCELE MOŻNA ROZPATRYWAĆW DWÓCH PŁASZCZYZNACH: NIESIENIA POMOCY POSZCZEGÓLNYM CZŁONKOM GRUPY W ROZWIĄZANIU ICH PROBLEMÓW  NOŚNIKA ZMIAN SPOŁECZNYCH
  • 45. CELE PRACY Z GRUPĄ W PRZYPADKU GRUPY MAMY DO CZYNIENIA Z TRZEMA RODZAJAMI CELÓW: ANIMATORA  INDYWIDUALNYCH KAŻDEGO Z UCZESTNIKÓW GRUPY GRUPY JAKO CAŁOŚCI
  • 46. SKŁAD GRUPY OD SKŁADU GRUPY ZALEŻY CZY ZAINICJOWANAGRUPA BĘDZIE MIAŁA WZGLĘDNIE TRWAŁĄSTRUKTURĘ ORAZ TO JAK BĘDZIE SIĘ ROZWIJAŁA. ZASTANAWIAJĄC SIĘ NAD SKŁADEM GRUPY NALEŻY UWZGLĘDNIĆ DWA CZYNNIKI:WIELKOŚĆ GRUPY JEDNORODNOŚĆ GRUPY
  • 47. WIELKOŚĆ GRUPYNIE MA ŚCISŁYCH WYTYCZNYCH,JAKA LICZNA POWINNA BYĆ GRUPY,NALEŻY JEDNAK PAMIĘTAĆ,ŻE WINNA LICZYĆ TYLE OSÓB, ŻEBY MOŻLIWE BYŁO WZAJEMNE KOMUNIKOWANIE SIĘ.W PRZYPADKU GRUPY SAMOPOMOCOWEJLICZBA UCZESTNIKÓW NIE POWINNAPRZEKRACZAĆ 15 – 20 OSÓB
  • 48. JEDNORODNOŚĆ GRUPYDLA ZACHOWANIA SPÓJNOŚCI I STABILNOŚCI GRUPYGRUPA WINNA BYĆ W MIARĘ JEDNORODNA, CHOĆOCZYWIŚCIE STOPIEŃ TEJ JEDNORODNOŚCI ZALEŻY ODCELÓW, JAKIE PRZED SOBĄ STAWIA.O JEDNORODNOŚCI DECYDUJE PRZEDE WSZYSTKIMWSPÓLNY PROBLEM LUB POTRZEBA. WŚRÓD INNYCH WSKAŹNIKÓW JEDNORODNOŚCI NALEŻY WYMIENIĆ np.: wiek, płeć, wykształcenie, zawód, status społeczny, itp. DO WSKAŹNIKÓW NALEŻY PODCHODZIĆ ZE ZDROWYM ROZSĄDKIEM, NIE UNIKAJĄC TEŻ PEWNYCH NIEJEDNORODNOŚCI, KTÓRE MOGĄ CO PRAWDA STAĆ SIĘ PRZYCZYNĄKONFLIKTÓW, ALE TEŻ MOGĄ POZYTYWNIE WPŁYWAĆ NA JEJ ROZWÓJ I DYNAMIKĘ. WAŻNE JEDNAK JEST, ŻEBY RÓŻNICE NIE BYŁY ZBYT DUŻE, PONIEWAŻUNIEMOŻLIWIAJĄ INTEGRACJĘ I WZAJEMNE KOMUNIKOWANIE.
  • 49. UDZIAŁ I OBECNOŚĆ CZŁONKÓW GRUPY CHODZI O OKREŚLENIE, CZY: UCZESTNICTWO W GRUPIE MA BYĆ DOBROWOLNECZY OBOWIĄZKOWE  GRUPA MA MIEĆ CHARAKTER OTWARTY CZY ZAMKNIĘTYOTWARTOŚĆ OZNACZA, ŻE DOPUSZCZALNE SĄ ZMIANY, IŻ CZŁONKOWIE GRUPY MOGĄ PRZYCHODZIĆ I ODCHODZIĆ, TAKIE MOGĄ BYĆ np.: grupy edukacyjne lub zainteresowań.GRUPY ZAMKNIĘTE - PO ZAWIĄZANIU SIĘ NIE DOPUSZCZAJĄ DO SIEBIENOWYCH UCZESTNIKÓW. TAKI WŁAŚNIE CHARAKTER WINNY MIEĆ GRUPY, KTÓRYCH CELEM JEST WSPOMAGANIE W ROZWIĄZYWANIU OSOBISTYCH PROBLEMÓW, STAŁE ZMIANY UCZESTNIKÓWUNIEMOŻLIWIĄ REALIZACJĘ TEGO ZADANIA.
  • 50. PRZYGOTOWANIESPOTKANIA GRUPYSAMOPOMOCOWEJ  DOBÓR MIEJSCA SPOTKANIA I ODPOWIEDNIJEGO WYSTRÓJ USTALENIE CZASU SPOTKANIA  PRZYGOTOWANIE SCENARIUSZA SPOTKANIA  OKREŚLENIE REZULTATU, JAKIM MA SIĘ ZAKOŃCZYĆ SPOTKANIE ZADBANIE O DOBRĄ ATMOSFERĘ
  • 51. PIERWSZE SPOTKANIEGRUPY SAMOPOMOCOWEJPIERWSZE SPOTKANIE GRUPY SAMOPOMOCOWEJ MA CHARAKTER ORGANIZACYJNY. DAJE ONO UCZESTNIKOM MOŻLIWOŚĆ OTWARTEGOWYRAŻENIE SWOICH PROBLEMÓW I OCZEKIWAŃ ZWIĄZANYCH Z UCZESTNICTWEM W GRUPIE. W JEGO TRAKCIE LUDZIE WZAJEMNIE SIĘ POZNAJĄ, USTALAJĄ ZASADY, JAKIE BĘDĄ OBOWIĄZYWAŁY PODCZAS KOLEJNYCH SPOTKAŃ ORAZOKREŚLAJĄ INNE WAŻNE DLA GRUPY SPRAWY.
  • 52. PRZEBIEG PIERWSZEGOSPOTKANIAWZAJEMNE POZNANIE Osoby biorące udział w spotkaniu przedstawiają się pozostałym uczestnikom oraz mówią, jakie są ich problemy i oczekiwania związane z uczestnictwem w grupie. SPRAWY ORGANIZACYJNE  częstotliwość spotkań – ważne, żeby przynajmniej na początku funkcjonowania grupy samopomocowej spotkania odbywały się regularnie i często np.: 1 na tydzień lub 2 tygodnie, w określone dni, o stałej porze.Czas trwania spotkania – 1,5 – 2 godziny  lista uczestników – dobrze jest na 1 lub 2 spotkaniu sporządzić listę uczestników (imię, nazwisko, adres, telefon) grupa otwarta czy zamkniętaosoba kontaktowa – wybranie jednej lub dwóch osób, które przejmą funkcje osób kontaktowych  osoba prowadząca spotkanie - aby spotkanie przebiegało sprawnie powinna być osoba, które je prowadzi.W przypadku grupy samopomocowej za każdym razem prowadzącym może być inna osoba.WYPRACOWANIE ZASAD Wypracowanie zasad jest niezwykle istotne, albowiem ułatwia funkcjonowanie grupy, pozwala na przełamanie oporów mówienia o trudnych, czasem wstydliwych sprawach. PODSUMOWANIE Pod koniec spotkania każdy z uczestników winien wyrazić swoją opinię o spotkaniu oraz określić czy ma zamiar przyjść na następne spotkanie.
  • 53. ETAPY ROZWOJUGRUPY ETAP FORMOWANIAETAP KONFLIKTUETAP NORMATYWNYETAP DZIAŁANIAETAP ZAKOŃCZENIA DZIAŁANIA
  • 54. ETAP FORMOWANIA JEST TO ETAP, NA KTÓRYM ROZPOCZYNASIĘ ŻYCIE GRUPY, KIEDY UCZESTNICY WZAJEMNIE SIĘ POZNAJĄ, ZDOBYWAJĄ INFORMACJE NA TEMAT CELÓW GRUPY,SZUKAJĄ SWOJEGO W NIEJ MIEJSCA, itp.ETAPOWI TEMU TOWARZYSZY NIEPOKÓJ I NIEPEWNOŚĆ CO DO ZADAŃ I SYTUACJI.
  • 55. ETAP KONFLIKTU WZAJEMNE POZNAWANIE UCZESTNIKÓW,CELÓW; PODZIAŁ ZADAŃ, RÓL, itp., PRZYCZYNIA SIĘ DO POJAWIENIA RÓŻNIC,CO SPRZYJA POJAWIENIU SIĘ MNIEJ LUB BARDZIEJ POWAŻNYCH KONFLIKTÓW,KTÓRE JEŚLI NIE ZOSTANĄ ROZWIĄZANE MOGĄ STAĆ SIĘ PRZYCZYNĄ ROZPADU GRUPY.
  • 56. ETAP NORMATYWNY PODCZAS TEGO ETAPU DOOKREŚLANE SĄ NORMY,KTÓRE BĘDĄ OBOWIĄZYWAĆ WSZYSTKICH CZŁONKÓW.
  • 57. NORMY GRUPOWE NORMA GRUPOWA OZNACZA PRZEPIS, ZASADĘ OKREŚLAJĄCĄ, W JAKI SPOSÓB POWINIEN LUB NIE POWINIEN ZACHOWAĆ SIĘ CZŁONEK DANEJ GRUPY, PEŁNIĄCY OKREŚLONĄ ROLĘ IZAJMUJĄCY OKREŚLONĄ POZYCJĘ SPOŁECZNĄ. NORMY REGULUJĄ ZWYCZAJE GRUPY, WPŁYWAJĄ NAWYTWORZENIE SIĘ POCZUCIA WIĘZI WŚRÓD CZŁONKÓW GRUPY ORAZ WZROSTU ICH IDENTYFIKACJI Z GRUPĄ.NORMY GRUPOWE PEŁNIĄ DWIE PODSTAWOWE FUNKCJE: PRZYCZYNIAJĄ SIĘ DO OSIĄGNIĘCIA CELÓW GRUPOWYCH ZAPEWNIAJĄ TRWANIE GRUPY, CZYLI POZWALAJĄ NA ZACHOWANIETOŻSAMOŚCI, SAMOIDENTYFIKACJI GRUPY
  • 58. NORMY GRUPOWE NORMY NAJCZĘŚCIEJ ODNOSZĄ SIĘ DO:  działań, czyli wskazują jak pracować, jak się miedzy sobą komunikować,  wyglądu, czyli określają sposób ubierania w celu zaznaczenia identyfikacji z grupą, nieformalnych układów społecznych, alokacji dóbr, czyli określenie komu i jakie zyski mają przypaść w udziale.ISTNIENIE NORM:  umożliwia kontrolowanie zachowań członków grup, co może mieć wpływ na przetrwaniegrupy, sprawia, że kontakty społeczne są bardziej efektywne, a ich przebieg można przewidzieć, zmniejsza niepewność i zakłopotanie członków grupy w sytuacjach nietypowych.NORMY SĄ MECHANIZMEM KONTROLI, ZA ICH NIEPRZESTRZEGANIE MOŻNA ZOSTAĆ WYKLUCZONYM Z GRUPY.
  • 59. PODSTAWOWE NORMY GRUPOWE NORMA WZAJEMNEGO WSPOMAGANIA  NORMA SOLIDARNOŚCI GRUPOWEJ  NORMY ZWIANE Z LOJALNOŚCIĄ WOBEC ZESPOŁU  ODPOWIEDZIALNOŚĆ I WSPÓŁODPOWIEDZIALNOŚĆ  RZETELNOŚĆ I TERMINOWOŚĆ DĄŻENIE DO PROFESJONALIZMU SZACUNEK I WZAJEMNA AKCEPTACJA  OTWARTA KOMUNIKACJA  NORMY ZWIĄZANE ZE SPOSOBEM ROZWIĄZYWANIAKONFLIKTÓW
  • 60. ETAP DZIAŁANIAPOLEGA NA REALIZACJI ZADAŃ, KTÓRE MAJĄ UCZESTNIKÓWDOPROWADZIĆ DO ZAŁOŻONEGO CELU.
  • 61. DWA ASPEKTY FUNKCJONOWANIA GRUPYOSOBA PROWADZĄCA GRUPĘ WINNA ZWRACAĆ UWAGĘ NA DWA ASPEKTY JEJ FUNKCJONOWANIA: TREŚCIczyli to co się dzieje w grupie: fakty, pomysły, propozycje, opinie odnoszą się do podejmowanych przez grupę działań, bieżących zadań, czyli do tego co się dzieje. Są to te elementy, na których skupia się uwaga uczestników. PROCESU czyli jak to się odbywa: czyli odczucia, postawy, relacje, emocje, niezgodności, a zatem to co może nam powiedzieć – jak się dzieje. Są to wszystkie elementy odnoszące się do tego, co rozgrywa się między uczestnikami podczas wspólnej pracy, czyli takich zjawisk jak – próba sił, różnice w stylu pracy, ukryte cele, nie wypowiedziane odczucia, „niepisane reguły”, jakimi kieruje się grupa.
  • 62. UDANA GRUPA  ROZUMIE SWOJE CELE I ZADANIA.  ELASTYCZNIE DOSTOSOWUJE SPOSÓB DZIAŁANIA DO PRZYJĘTYCH CELÓW.CHARAKTERYZUJE SIĘ WYSOKIM STOPNIEM KOMUNIKACJI I ZROZUMIENIA MIEDZY SWOIMICZŁONKAMI. INDYWIDUALNE ODCZUCIA, STANOWISKA I POGLĄDY WSZYSTKICH JEJ CZŁONKÓW SĄ PRZEKAZYWANE W SPOSÓB BEZPOŚREDNI I OTWARTY. POTRAFI PODJĄĆ I DOPROWADZIĆ DO KOŃCA PROCES PODEJMOWANIA DECYZJI. ZAPEWNIA WSZYSTKIM CZŁONKOM UDZIAŁ W PODEJMOWANIU WSZELKICH WAŻNYCH DECYZJI. OSIĄGA RÓWNOWAGĘ POMIĘDZY SKUTECZNOŚCIĄ DZIAŁAŃ ZESPOŁOWYCH A REALIZACJĄPOTRZEB INDYWIDUALNYCH.  ZAPEWNIA DZIELENIE ODPOWIEDZIALNOŚCI PRZEZ WSZYSTKICH SWOICH CZŁONKÓW. WSZYSCY MOGĄ PRZEDSTAWIĆ WŁASNE POMYSŁY, ROZWIJAĆ I OPRACOWYWAĆ PROJEKTY INNYCH,OPINIOWAĆ, SPRAWDZAĆ WYKONALNOŚĆ POTENCJALNYCH DECYZJI, A TAKŻE W INNY SPOSÓBPRZYCZYNIAĆ SIĘ DO OSIĄGNIĘCIA CELÓW PRZYJĘTYCH PRZEZ GRUPĘ I WŁAŚCIWEGO JEJ FUNKCJONOWANIA. JEST ZWARTA, ALE NIE OGRANICZA NIEZALEŻNOŚCI SWOICH CZŁONKÓW. WŁAŚCIWIE WYKORZYSTUJE UMIEJĘTNOŚCI CZŁONKÓW. NIE JEST ZDOMINOWANA PRZEZ PRZYWÓDCĘ ANI ŻADNEGO Z CZŁONKÓW. JEST OBIEKTYWNA W OCENIANIU SAMEJ SIEBIE. NIE UCIEKA OD WŁASNYCH PROBLEMÓW I JESTZDOLNA DO MODYFIKOWANIA SWOICH DZIAŁAŃ.  UTRZYMUJE RÓWNOWAGĘ MIEDZY EMOCJAMI I ROZSĄDKIEM ORAZ TWÓRCZO WYKORZYSTUJE EMOCJE, KTÓRE PRZEŻYWAJĄ JEJ CZŁONKOWIE.
  • 63. SKUTECZNOŚĆ GRUPY SKUTECZNOŚĆ DZIAŁANIA GRUPY ZALEŻY NIE TYLKO ODOSIĄGANYCH REZULTATÓW, ALE RÓWNIEŻ OD JEJ WEWNĘTRZNEGO FUNKCJONOWANIA, KTÓRE JEST PRAWIDŁOWEJEŚLI CZŁONKOWIE GRUPY:  mają poczucie przynależności do grupy i odczuwają pozytywne nastawienie innych członków grupy do siebie, wiedzą czego grupa od nich oczekuje i na czym ma polegać ich aktywneuczestnictwo oraz czują, że ich wysiłek jest doceniany, mają wpływ na ustalanie reguł, celów i planowanie sposobów ich realizacji oraz podejmowanie decyzji.BUDOWANIU DOBREJ WSPÓŁPRACY I MIŁEJ ATMOSFERY PODCZAS SPOTKAŃ SŁUŻY BLIŻSZE POZNANIE SIĘ CZŁONKÓW GRUPY, CO POMAGA RÓWNIEŻ W BUDOWANIU ZAUFANIA, KTÓRE JEST NIEZBĘDNE DO SKUTECZNEGO DZIAŁANIA.
  • 64. ROLA FACILITATORA W GRUPIE POZYTYWNY WPŁYW NA FUNKCJONOWANIE GRUPY MA TO, GDYWSZYSCY JEJ CZŁONKOWIE CZUJĄ SIĘ ODPOWIEDZIALNI ZA KIEROWANIE NIĄ. WSKAZANE JEST ZATEM UMOŻLIWIENIETEGO KAŻDEMU Z NICH. SZANSĘ TAKĄ STWARZA ROLA FACILITATORA, KTÓRĄ ZA KAŻDYM RAZEM MOŻE PEŁNIĆ INNA OSOBA, CO POZWOLI JEJ SPRAWDZIĆ SIĘ W TEJ ROLI I LEPIEJZROZUMIEĆ GRUPĘ I JEJ CELE.FACILITATOR, CZYLI OSOBA USPRAWNIAJĄCA DZIAŁANIE, NIE JEST LIDEREM, LECZ KIMŚ, KTO PROWADZI SPOTKANIE, MODERUJE DYSKUSJE, UŁATWIA PODEJMOWANIE DECYZJI IKONKRETNYCH DZIAŁAŃ. JEGO ZADANIEM JEST ZACHĘCANIEWSZYSTKICH DO WYPOWIEDZI NA DANY TEMAT, MOŻERÓWNIEŻ SAM PROPONOWAĆ SPOSOBY ROZWIĄZANIA.
  • 65. LIDER W GRUPIEPOJAWIENIE SIĘ W GRUPIE FACILITATORA NIE PRZESZKADZA, ANI NIE ZAGRAŻA LIDEROWI, JEŚLI TAKI W GRUPIE SIĘ POTRZEBNY. JEGO ROLA POWINNA RACZEJ POLEGAĆ NA REPREZENTOWANIU INTERESÓW GRUPY NA ZEWNĘTRZ, A NIE PROWADZENIU SPOTKAŃ. LIDER, PRZYWÓDCA TO OSOBA WYZNACZONA LUB WYBRANA PRZEZ CZŁONKÓW GRUPY DOKIEROWANIA NIĄ. O LEGALNYM PRZYWÓDZTWIEMÓWIMY WÓWCZAS, GDY WŁADZA ZOSTAŁA DANEJ OSOBIE PRZEKAZANA PRZEZ GRUPĘ, GDY NATOMIAST WŁADZĘ ZDOBYWA ONA SAMA MAMYDO CZYNIENIA Z PRZYWÓDZTWEM SAMOZWAŃCZYM.
  • 66. CECHY I UMIEJĘTNOŚCI LIDERA LIDERA JAKO OSOBĘ ZNACZĄCĄ DLA GRUPY WINNYCHARAKTERYZOWAĆ OKREŚLONE CECHY I UMIEJĘTNOŚCI,DO KTÓRYCH NALEŻY ZALICZYĆ m.in.:  umiejętność rozwiązywania problemów,  łatwość nawiązywania kontaktów i wzbudzania zaufania,  inicjatywa,  elastyczność, racjonalność. PONADTO PONIEWAŻ CELEM PRZYWÓDCY JESTWPŁYWANIA NA ZACHOWANIE INNYCH WINIEN ON RÓWNIEŻ STANOWIĆ PEWIEN WZÓR DONAŚLADOWANIA.
  • 67. STYLE PRZYWÓDZTWA SUKCES GRUPY JEST UZALEŻNIONY OD WYBORUWŁAŚCIWEGO STYLU PRZYWÓDZTWA, WŚRÓD KTÓRYCH WYRÓŻNIAMY CZTERY PODSTAWOWE:DYREKTYWNY,  ZORIENTOWANY NA OSIĄGNIĘCIA, UDZIELAJĄCY WSPARCIA, UCZESTNICZĄCY. DWA PIERWSZE ZORIENTOWANE SĄ NA ZADANIA I STRUKTURĘ,NATOMIAST TRZECI I CZWARTY NA RELACJE INTERPERSONALNE. STOSOWANIE POSZCZEGÓLNYCH STYLÓW KIEROWANIA WINNO BYĆ DOSTOSOWANE DO BIEŻĄCEJ SYTUACJI.
  • 68. PODEJMOWANIE DECYZJIAUTORYTARNE PODEJMOWANIE DECYZJI polega na arbitralnym podejmowaniu decyzji przez jednostkisilne, autorytarne, posiadające przewagę w zespole i nieliczące się ze zdaniem ogółu.DEMOKRATYCZNE PODEJMOWANIE DECYZJI polega na podejmowaniu decyzji w drodze głosowania. METODA CONSENSUSU wypracowanie wspólnego stanowiska zespołu w oparciu owzajemne przekonywanie się, wymianę argumentów,wyrażanie poglądów przez wszystkich członków.
  • 69. ETAP ZAKOŃCZENIEDZIAŁANIA TO ETAP, W KTÓRYM NASTĘPUJE ROZWIĄZANIEGRUPY. MA TO NAJCZĘŚCIEJ MIEJSCE PO OSIĄGNIĘCIU CELU.
  • 70. PORÓWNANIE MODELUPROFESJONALNEGO Z MODELEMPOMOCY WZAJEMNEJMODEL PROFESJONALNY MODEL POMOCY WZAJEMNEJSamopomoc stanowi formę Profesjonalista wie najlepiej.autoterapii. Diagnoza i rozwiązanie każdego Skuteczna pomoc płynie zproblemu wymaga interwencji wewnątrz, bo tylko sam człowiek,eksperta.którego dany problem dotyczy Leczenie samemu jest wie, czego potrzebuje i co mu nieskuteczne, a nawetpomaga. niebezpieczne. Ktoś z zewnątrz może jedyniepobudzić wewnętrzny mechanizmsamoleczenia.
  • 71. PORÓWNANIE MODELUPROFESJONALNEGO Z MODELEMPOMOCY WZAJEMNEJ MODEL PROFESJONALNYMODEL POMOCY WZAJEMNEJPodstawą świadczenia pomocy jest posiadanie formalnych kwalifikacji iNie ma specjalnych warunków wykształcenia. przyjęcia – każdy może przyjść iTylko profesjonalista mawnieść swój wkład, bez względu na wystarczającą wiedzę i wnikliwość, to kim jest i jakie ma wykształcenie. by zrozumieć i rozwiązać problem. Nikt nie ma obowiązku słuchać Kto nie przeszedł specjalnegoinnych, jeśli ich rady wydają mu się szkolenia nie może pomagaćnietrafne. innymBiegłym jest ten, kto ma większe Do świadczenia pomocy powołanedoświadczenie, czy też jest są specjalne instytucje wzorcem do naśladowania. zatrudniające profesjonalistów.
  • 72. PORÓWNANIE MODELU PROFESJONALNEGO Z MODELEM POMOCY WZAJEMNEJMODEL PROFESJONALNYMODEL POMOCY WZAJEMNEJWładza w relacji profesjonalista – Każdy ma swój udział we władzy. klient jest zawsze w rękach tego Grupą kieruje się zamiennie lub po pierwszego. kolei. Nie ma charyzmatycznychWszystko co się dzieje w tychprzywódców.relacjach ma charakterhierarchiczny. Pomaganie innym jest aktemdobrowolnym lub środkiem Pomoc jest towarem. samorealizacji. Profesjonalista za swój czas i wiedzę otrzymuje wynagrodzenie.Nie pobierane są żadne opłaty, aninie wypłacane honoraria.
  • 73. PORÓWNANIE MODELUPROFESJONALNEGO Z MODELEMPOMOCY WZAJEMNEJMODEL PROFESJONALNYMODEL POMOCY WZAJEMNEJ Udzielenie pomocy jestUdzielanie pomocy jesttraktowane jako służba na rzeczpostrzegane wyłącznie w społeczności, dobry uczynek,kategoriach pracy lub zawodu.działanie wyzwalające energię, niekończący się obowiązek.Ważna jest forma podejścia doWażne są relacje subiektywne irozwiązania problemu. spontaniczne. Ceniony jest tuProfesjonalista stara się być zdrowy rozsądek, intuicję, obiektywny. Świadczenie pomocymądrości ludowe i bezpośrednieoparte jest na wynikach badań, doświadczenie.obserwacji, uznanych teoriach.
  • 74. PORÓWNANIE MODELU PROFESJONALNEGO Z MODELEM POMOCY WZAJEMNEJ MODEL PROFESJONALNY MODEL POMOCY WZAJEMNEJ Uznaje się prawo do wzajemnejkrytyki i otwartej konfrontacji. Profesjonalista wystrzega się Konflikty interpersonalne są oceny i konfrontacji.dopuszczalne, a nawet wskazane.Rady są udzielane, nawet gdy nikto nie nie prosi. Uczestników zachęca się do Niewskazane jest zaprzyjaźnienie się iutrzymywania kontaktów towarzyskich utrzymywanie kontaktów towarzyskichi udzielania sobie pomocy także poza między profesjonalistą a członkiemgrupą. grupy. Spotkania odbywają się w dowolnymSpotkanie odbywają się w miejscachmiejscu prywatnym lub publicznym, oficjalnych – ops, szkoła.które odpowiada uczestnikom.
  • 75. BIBLIOGRAFIA  Andrzej W. Lipiński - Podstawy socjologii – wybrane teksty socjologiczne” tom 2 –Radom 1996  Bob Biagi - „Pracując razem” – podręcznik pomagający grupom w efektywniejszej pracy  Bożena Kowalczyk i Paweł Jordan – „Budowanie zespołu” –BORIS Warszawa 2001  Carol K. Oyster „Grupy” – Poznań 2002  Carole Sutton – „Psychologia dla pracowników socjalnych” – Gdańsk 2004  Cristina de Robertis, Henri Pascal „Postępowanie metodyczne w pracy socjalnej z grupami i ze społecznościami”– Katowice 1999  Charles D. Garvin, Brett A. Seabury – „Działania interpersonalne w pracy socjalnej” – Katowice 1998  Danuta Walczak – Duraj – „Podstawy socjologii” – Łódź 1998  Elliot Aronson, Timothy D. Wilson, Robin M. Alert – „Psychologia społeczna” –Poznań 1997  Ewa Stanisławek redakcja – „Wybrane problemy psychologii społecznej” – Warszawa 2004  Hanna Hamer – „Rozwój umiejętności społecznych” – przewodnik dla nauczycieli - Warszawa 1999  Jan Szczepański – „Elementarne pojęcia socjologii” – Warszawa 1970  Jan Turowski – „Socjologia. Małe struktury społeczne” – Lublin 2001  Janusz Reykowski – „Z zagadnień psychologii motywacji” – Warszawa 1970  Jerzy Szmagalski - „Przewodzenie małym grupom” –Warszawa 1998  Maria Przetacznik – Gierowska i Grażyna Makiełło – Jarża – Podstawy psychologii ogólnej” – Warszawa 1989  Marianne Schneider Corey, Gerard Corey – „Grupy. Zasady i techniki grupowej pomocy psychologicznej” - Warszawa 1995  Michale Doyle, Dawid Straus – „Sposób na dobre zebranie” – Warszawa 1997  Małgorzata Załuska, Jerzy Boczoń i inni – „Organizacje pozarządowe w społeczeństwie obywatelskim” – Katowice 1998  Paweł Jordan i Bohdan Skrzypaczak - „Centrum Aktywności Lokalnej jako metoda rozwoju społeczności lokalnej” – Warszawa 2002  Philip G. Zimbardo – „Psychologia i życie” – Warszawa 1999  Piotr Sztopmka – „Socjologia” – Kraków 2003  Tadeusz Pilch, Irena Lepalczyk i inni – „Pedagogika społeczna” - Warszawa 1995  Wilhelmina Wosińska – „Psychologia życia społecznego” – Gdańsk 2004  „Jak żyć z ludźmi” – program profilaktyczny młodzieży. Ćwiczenia grupowe – MEN, Warszawa 1999  Materiały Stowarzyszenie BORIS wypracowane podczas szkolenia na temat tworzenie KISS
  • Fly UP